Sumowanie się podrażnień wg Mazurkiewicza

Mazurkiewicz zwrócił uwagę na mylność określenia, “sumowanie się podrażnień”, gdyż w rzeczywistości zsumowują się nie podrażnienia, lecz ich skutki, tj. zmiany pobudliwości ośrodków nerwowych w rdzeniu, odbierających podrażnienia subminimalne, początkowo niewywołujące odruchu. Zmiany te, utrzymujące się dłużej niż czas trwania samych podrażnień, wskazują na istnienie, obok przewodnictwa podrażnień, jeszcze drugiej podstawowej cechy tkanki nerwowej, mianowicie na własność kumulowania, a więc przechowywania zmian, powstających w tkance lub w ośrodku nerwowym pod działaniem energii podrażnień dopływających. Zmiany te polegają na wzmaganiu się pobudliwości w ośrodku odbiorczym, a więc jakby na kumulowaniu energii utajonej dopóty, dopóki nie spotęguje się ona do stopnia podrażnienia subminimalnego, zdolnego wywołać reakcję, tj. odruch, Przebieg tego procesu jest tak podobny do przebiegu procesu pamięciowego, że mnemiści (od greckiego wyrazu mneme – pamięć) niemal utożsamiają te zjawiska. Właściwym twórcą mnemizmu był Semon, który wykazał tożsamość praw pamięci biologicznej z prawami pamięci psychologicznej, Jego poprzednikiem był Hering, twórca pojęcia gatunkowej pamięci biologicznej, dochodzącej do głosu w instynktach.  Poglądy Semona wywarły wielki wpływ na wyobrażenia psychologów i psychiatrów na temat neurofizjologicznej strony zjawisk pamięciowych, chociaż podkreślić trzeba, że i Semon i jego zwolennicy ujmowali mnemizm raczej ze stanowiska ogólno biologicznego, W tych warunkach pamięci biologicznej nie przypisywano charakteru energetycznego, Na takim         stanowisku stał np. Bleuler, który zapatrywania Semona wprowadził do psychiatrii. Przyjęła się zwłaszcza terminologia mnemizmu. Psychologicznym pojęciom               zapamiętywania, przechowywania i przypominania odpowiadają tutaj hipotetyczne pojęcia engrafii, tj. zapisu doznanych przez tkankę nerwową impresji, przechowywania engramów, czyli śladów pamięciowych, oraz ekforii, czyli odtworzenia pierwotnej impresji. Są to terminy neurofizjologiczne, chociaż Semon używał” ich pierwotnie w znaczeniu biologicznym. W myśl tych poglądów, tkanka nerwowa posiadałaby plastyczność, podobną do ciasta, dzięki czemu przeżycia pozostawiałyby w niej wyciski, nazwane przez Semona engramami. Teoria ta uzmysławia (ale nie wyjaśnia) rozmaite zjawiska pamięciowe. Na przykład uczenie się, polegające na częstym powtarzaniu pewnych wyobrażeń, utrwala owe ślady wyciski. Z biegiem czasu engramy zacierają się, tak jak ślad wyciśnięty w cieście zachowuje swój kształt póki jest świeży, później zaś zalewa się. [hasła pokrewne: Psycholog Wrocław, psychologia pracy, psychoterapeuta, psychoterapia wrocław ]

Tags: , , ,

Comments are closed.