Działania impulsywne

Osobne miejsce należy się działaniom napędowym (impulsywnym), które występują nie tylko w rozwiniętej klinicznie padaczce, ale i w epileptoidii. Do najczęstszych zaburzeń tego typu należy popęd wędrowczy, (poriomania), który u epileptyków nabiera rozmiarów zamroczenia jasnego, a u epileptoidów przebiega bez wyraźnej zmiany świadomości. Osobnik taki odczuwa jakąś nieokreśloną, nieprzepartą tęsknotę do podróżowania. Istotą tego objawu nie jest osiągnięcie jakiegoś celu podróży, chociaż i to się spotyka w wyjaśnieniach                 epileptoidów, także nie samo podróżowanie jako takie, wałęsanie się, wędrówki bez celu czy ze zmiennym celem, tryb życia koczowniczy. Istotą rzeczy jest wewnętrzny przymus, popęd, niepokój, niemożność usiedzenia na miejscu jakieś nie dające się zazwyczaj określić uczucie wewnętrznego napięcia, któremu ulgę przynieść może tylko wyrwanie się z miejsca obecnego pobytu, pójście w świat, ucieczka. Ucieczki tego rodzaju u epileptyków mają zazwyczaj charakter działania impulsywnego (fuga impulsiva epileptogenes). Nie zawsze dochodzi tutaj               do przymroczenia świadomości. Dlatego w przypadkach dezercji 11 tzw. psychopatów epileptoidalnych niektórzy orzekają niesłusznie pełną poczytalność nie robiąc użytku z art. 18 k. k. Wśród włóczęgów, żebraków i nierządnic spotykarny ogromny odsetek epileptoidów                       i epileptyków. Nie wynika z tego, aby wszystkie przypadki z zaznaczonym w wywiadzie popędem wędrowczym lub ucieczkami impulsywnymi uważać eo ipso za dowód epileptotypii. Zwłaszcza w młodzieńczych ucieczkach z domu rodzicielskiego, poza zdarzającą się często epileptotypią, brać trzeba pod uwagę możliwość jeszcze innych przyczyn, jak pragnienie wyrwania się z przykrego środowiska, pęd do swobody, do użycia, do zaznania przygód pod wpływem lektury i innych oddziaływań sugestywnych, histeryczne pragnienie sensacji                 i niezwykłości itd. Jeżeli jednakże poriomania i fuga znajdą się w zespole wielu innych cech neuro i psychopatycznych, wyliczonych powyżej,    a przebadanie środowiska nie da nam wyjaśnienia co do reaktywnej natury powodów ucieczki, to myśl o epileptoidii lub padaczce utajonej powinna nam być zawsze najbliższa. W przypadkach takich, poza innymi sposobami badania, powinna mieć pole do popisu elektroencefalografia, zdolna jedynie utożsamić rzekomą psychopatię epileptoidalną z utajoną padaczką. Obraz psychopatologiczny jest nadzwyczaj ważny, gdyż pozwala na wczesne skiero- wanie chorego we właściwym kierunku. [patrz też: pomoc psychologiczna, poradnia psychologiczna, porady psychologiczne]

Tags: , ,

Comments are closed.