Zmiany charakteropatyczne

U niektórych chorych nie zmiany otępieniowe, lecz charakteropatyczne wybijają się na pierwszy plan. Jeżeli zdarzy się, że pogotowie drgawkowe jest stosunkowo małe, zmiany otępieniowe nieznaczne, a jedynie cechy charakteropatyczne wybijają się ponad wszystko               w obrazie klinicznym, to przypadki takie określa się według starego mianownictwa jako psychopatię epileptoidalną lub epileptoidię. Miano to stało się dwuznaczne, nie wiadomo bo- wiem nigdy, czy chodzi o epileptyka, u którego nie stwierdzono napadów padaczkowych,                czy naprawdę o psychopatę, którego właściwości charakterologiczne upodabniają się do charakteru padaczkowego, co może być rzeczą            przypadku. W charakterze epileptycznym są takie cechy, jak porywczość, skłonność do wybuchów wściekłości, zaleganie afektów i lepkość uczuciowa, daleko posunięta zachowawczość, bigoteria, skłonność do mistycyzmu, powolność toku myślowego, pedantyzm, mała zdolność   do ujmowania całości zagadnienia, istoty sprawy, sedna rzeczy, i gubienie się w szczegółach przy dużej pracowitości, wytrwałości, wreszcie skłonność do fanatyzmu i zaślepienia. Cechy te doprowadzają nierzadko do zatargów z otoczeniem, zwłaszcza porywczość i mściwość. Argumentem klinicznym przemawiającym za tożsamością epileptoidii i charakteropatii padaczkowej, jest często spotykany w wywiadach chorych na padaczkę fakt takich samych cech charakterologicznych w okresie, zanim jeszcze wystąpił pierwszy napad padaczkowy. Starzy psychiatrzy, używali w tych przypadkach określenia psychopathia praemorbida, a preformiści wykorzystywali takie fakty jako dowód predestynacji. Z punktu widzenia klinicznego zjawisko to jest zrozumiałe. Padaczka jest procesem organicznym, który może się nie ujawniać napadami padaczkowymi lub innymi objawami, możemy też o objawach tego rodzaju nie mieć informacji. Za wspólnym źródłem padaczki      i epileptoidii zdaje się przemawiać fakt, że w obydwóch tych sprawach spotykamy pewne znamienne cechy neuropatyczne, których zespół nabiera niekiedy znaczenia wprost swoistego. W wywiadzie osobniczym chorych na padaczkę, ale również i epileptoidów znaleźć można często wiadomości o moczeniu nocnym (enuresis nocturna) w latach dziecięcych przed- szkolnych i szkolnych, a nawet i w wieku dojrzałym. Nierzadko dowiadujemy się o konwulsjach dziecięcych. Rozmaitego stopnia i różnych postaci stany zamroczeniowe  nie stanowią również rzadkości u epileptyków obydwóch rzędów. Może tu chodzić o napady strachu nocnego (pavor nocurnus). Zjawisko to polega na tym, że dziecko budzi się nagle ze snu z wyraźnym zamroczeniem, z silnym lękiem, zupełną dezorientacją i tylko z trudem da się uspokoić, po czym zasypia, a nazajutrz nic z tego wydarzenia nie pamięta. Lżejszego i cięższego stopnia stany somnambuliczne także nie są rzadkością.             Do  lekkich zaliczyć można wiele przypadków mówienia przez sen, zwłaszcza gdy udaje się ze śpiącym nawiązać rozmowę. Wymienić tutaj trzeba także nie uzasadnione przyczynami zewnętrznymi zmiany nastroju, wahające się między krótszymi lub dłuższymi okresami euforii i optymizmu a okresami rozdrażnienia napięcia afektywnego, Wybuchowości. Okresy te często rozpoczynają się od samego ranka,                    od przebudzenia, jak gdyby epileptotyp jak to się mówi wstał z łóżka lewą nogą. Nastroje te pod wpływem alkoholu mogą się potęgować         do rozmiarów niebezpiecznych dla otoczenia. Przypadki upojenia patologicznego bardzo często zdradzają podłoże epileptoidalne, To samo można powiedzieć o niektórych postaciach opilstwa okresowego, pod którym kryją się padaczkowe zamroczenia lub epileptoidalne zaburzenia nastroju (dipsomania epileptogenes). Gorzej zbadane są stany upojenia sennego, które według wszelkiego prawdopodobieństwa są zamroczeniami pochodzenia epileptoida in ego. [podobne: pomoc psychologiczna, poradnia psychologiczna, porady psychologiczne ]

Tags: , ,

Comments are closed.