Współczynnik Reichardta

W schizofrenii współczynnik Reichardta wypadł raczej poniżej  wartości prawidłowej 10% w większości przypadków między 5 a 10% w dużym stopniu między 0 a 5%, w pewnym stopniu nawet poniżej 0%, jednakże histopatologicznej przyczyny tego zastanawiającego stanu rzeczy nie udało się wykryć. Badania wentrykulometryczne wykazały, że schizofrenicy mają stosunkowo małą pojemność komór bocznych, przy czym Morel i Wildi stwierdzili obecność zlepów, a nawet zrostów wyściółki wewnątrzkoronowej, rozciągających się od głowy jądra ogoniastego    aż po dolną powierzchnię spoidła. Stwierdzono, że nie są to następstwa przebytego zapalenia, lecz wady wrodzone. Takie same zrosty opisał Epstein (1953). Zjawisko to zdarza się u schizofreników w stosunku do zdrowych jak 27,2% do 14%. Metodą tą nie da się zmierzyć pojemności komory III, lecz na oko i ona jest raczej ścieśniona. Znaczenie kliniczne tych odkryć nie zostało wyświetlone. W każdym razie nie potwierdziły się twierdzenia, jakoby w schizofrenii miało się do czynienia ze zmianami zanikowymi mózgu. Obrzęk, mózgu można spotkać tylko w przypadkach śmierci w stanach ciężkiej katatonii. Tym większe zdziwienie ogarnia, gdy od czasu do czasu poważni autorowie ogłaszają wyniki swoich badań pneumoencefalograficznych, na podstawie których stwierdzają w dużym odsetku przypadków zmiany zanikowe w mózgach schizofreników. Wyniki te stoją w sprzeczności z codziennymi spostrzeżeniami klinik, które prze- prowadzają badania pegmasowo. Stoją też w sprzeczności z faktem powszechnie podkreślanym, że pośmiertnie mózgi schizofreników nie wykazują zmian, które musiałyby być, gdyby się je stwierdzało rzeczywiście za pomocą peg za życia. Sprzeczności te dadzą się wytłumaczyć chyba tylko w ten sposób, że badań peg dokonuje się niemal wyłącznie w okresie wczesnym schizofrenii, wtedy gdy zagadnienie róż- nicowania jest jeszcze aktualne.                     W przypadkach starego defektu schizofrenicznego nie przeprowadza się tych badań dla celów rozpoznawczych. Huber (1963) dokonał, takich badań dla celów naukowych na większym materiale przypadków schizofrenii ubytkowej i znalazł istotnie w dużym odsetku przypadków zmiany zanikowe. Zjawisko to da się wytłumaczyć obecnością zmian wstecznych spowodowanych nieaktywnością psychiczną starych schizofreników. Trzeba to podkreślić z całym naciskiem, stwierdzone bowiem zmiany zanikowe nie są znamienne dla procesu schizofreniczngo , lecz mają charakter zmian organicznych, które dołączyły się wtórnie jako późne powikłanie. Uogólniając można powiedzieć, że schizofrenia prowadzi raczej do ścieśnienia układu komorowego, chociaż po wieloletnim trwaniu psychozy ex inactivitate może dojść do wtórnych zmian zanikowych mózgu. [patrz też: pomoc psychologiczna, poradnia psychologiczna, porady psychologiczne ]

Tags: , ,

Comments are closed.