Zachowanie sie chorego jest tak

Zachowanie się chorego jest tak znamienne, że często-już na pod- stawie krótkiej rozmowy rozpoznanie nasze jest gotowe. Uderza jakaś mniej lub więcej zaznaczona dziwaczność. Chód chorych, ich ruchy, gesty, mimika i pantomimika wykazują pewną jakby nieporadność, sztuczność, a zarazem za- nik naturalnego wdzięku właściwego młodzieży (perditio gratiae). Chory robi wrażenie jakby roztargnionego. Treść rozmowy jakby go nie obchodziła. Nie zależy mu też na rozmówcy. Zachowanie wobec przełożonych, rodziców i ludzi• starszych cechuje brak dystansu; przeziera to nawet poprzez układne przestrze- ganie form towarzyskich. Sztywność mimiki nie osiąga zwykle znacznych roz- miarów, ale przy pewnej wprawie zawsze jest widoczna. Twarz nie odzwier- ej edla też równolegle stanu afektywnego, którego należałoby się spodziewać po treści rozmowy. Czasem niedostosowany do sytuacji uśmiech błąka się na twarzy chorego w ciągu całej rozmowy, bez względu na jej treść przykrą, radosną, we- solą czy smutną. Czasem mimika wyraża obojętność i chłód uczuciowy, chociaż chory mówi o doznawanych krzywdach lub o miłości rodzinnej. Nienaturalność ruchów, jakieś niezrozumiałe stereotypie ruchowe, dziwny sposób wyrażania się, używanie neologizmów i zmanierowanie chorego, wyrażające się gryma- sami, dziwaczną postawą ciała, teatralnymi gestami, oryginalnym chodem – wszystko to składa się na zewnętrzną sylwetkę chorego. [hasła pokrewne: , prawo medyczne, protetyka, dieta i odchudzanie ]

Tags: , ,

Comments are closed.